به بهانه برگزاری اولین کنفرانس بین المللی روابط عمومی در ایران

اولین کنفرانس بین المللی روابط عمومی در ایران به منظور ایجاد بستر و زمینه ارتقا و تعمیق جایگاه روابط عمومی در کشور از تاریخ ششم بهمن ماه 83، به مدت دو روز، در تهران برگزار شد.

در این کنفرانس که به منظور ارتقای دانش علمی، تخصصی و کاربردی روابط عمومی، همگام نمودن آنان با رشد روزافزون روابط عمومی بین المللی و فناوری اطلاعات و ایجاد بستر مناسب برای حضور روابط عمومی های کشور در عرصه ها و رقابت بین المللی برگزار شد، تعدادی از متخصصان روابط عمومی ایران و جهان سخنرانی کردند.
بانی اصلی این کنفرانس موسسه کارگزار روابط عمومی بود و سایر برگزارکنندگان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، انجمن متخصصان روابط عمومی، انجمن روابط عمومی کرمان و انجمن روابط عمومی استان اصفهان بودند.
زمینه های تخصصی این کنفرانس شامل موارد زیر بود:
1- اهداف و استراتژی های روابط عمومی
2- روابط عمومی بین المللی
3- مبارزات و چالش های روابط عمومی
4- علائم تجاری و نقش آن در تحقق اهداف بنگاه های اقتصادی
5- ارتباطات و تبلیغات
6- ارتباطات و رسانه ها
7- روابط عمومی الکترونیک، فناوری اطلاعات و کاربردهای آن
8- روابط عمومی و توسعه
9- روابط عمومی در ایران
10- مدیریت بحران و ارتباط جهانی
این همایش بر این نکته تاکید داشت که عامل پیشرفت سازمان ها در جوامع مدنی امروز «روابط عمومی ها» هستند. بین توسعه و روابط عمومی رابطه ای مستقیم و غیرقابل تفکیک وجود دارد. دنیایی که ما هم اکنون در آن به سر می بریم دنیای اطلاعات است؛ به تعبیری دیگر از نظر اطلاعاتی در دهکده ای جهانی بسر می بریم که در آن افکار عمومی از قدرت هدایت کننده، کارآمدی و تاثیرگذاری بالایی برخوردار است. ما در جهانی فرهنگی زندگی می کنیم که چه دوست داشته باشیم یا نداشته باشیم، قضاوت دیگران در مورد ما بخشی از هویت و قدرت ما در صحنه جهانی است و اینجاست که نقش حیاتی و کارساز روابط عمومی سازمان ها و کشورها آشکار می گردد. در گستره های ملی و بین المللی، سازمان و یا کشوری موفق تر است که از روابط عمومی کارآمدتری برخوردار باشد.
ذکر این نکته ضروری است که نقش روابط عمومی ها در دستگاه های دولتی و خصوصی متفاوت است. در بخش خصوصی بیشتر منافع مادی سازمان مورد نظر است، اما در بخش دولتی اطلاع رسانی دوجانبه و شفاف سازی بیشتر مورد نظر است. درک صحیح این تفاوت عمده ترین مانع رشد روابط عمومی های دولتی است و البته این مدیران دولتی هستند که باید ابتدا به این درک و بینش برسند که متاسفانه تا به حال کمتر رخ داده است. اگر مدیران سازمان ها بدانند که افکار عمومی چگونه و با چه سرعتی تغییر می کند و چگونه این تغییرات بر سازمان و مدیریت آنان تاثیرگذار است، نقش و جایگاه روابط عمومی خود به خود روشن می شود؛ به عبارت دیگر «آن ارزی که می ورزی».
امروزه از روابط عمومی به عنوان «هنر هشتم» یاد می کنند؛ هنری که آمیزه ای از جامعه شناسی، روان شناسی، روزنامه نگاری، مدیریت، ادبیات، فنون ارتباطات، رسانه شناسی، مردم شناسی و ... است. روابط عمومی نه یک نهاد خدماتی است و نه تشریفاتی. روابط عمومی قلب تپنده سازمان است؛ چشم و گوش و زبان امین و بیدار سازمان است.
مدیریت مشارکتی فقط از مسیر روابط عمومی به نتیجه مطلوب می رسد. مدیریت اقتدارگرا هرچند ممکن است در کوتاه مدت جواب دهد؛ ولی در نهایت باعث نابودی نوآوری و خلاقیت می شود و محکوم به فناست. این نوع مدیریت مشارکتی بویژه در محیط های فرهنگی از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
بسته به بینش مدیران سازمان ها، روابط عمومی ها می توانند به صورت یک واحد خدماتی درآیند یا به صورت یک واحد استراتژیک و موثر در فرایند تصمیم سازی های کلان سازمان درآیند.